عشق در شعرهای نادر نادرپوروالتر بنیامین در قطعهای با عنوان «تنهدیس» (Torso) در کتاب خیابان یکطرفه مینویسد: «فقط آنکه به گذشتۀ خویش بهچشمِ سقطجنینی ناشی از اجبار و احتیاج مینگرد میتواند در حال ح

نگاهی به تفحص محمدعلی سپانلو در شعر مشروطهــ به چه امید در این خشکسال میباری؟/ ــ وظیفۀ من است باریدن/ امید وظیفۀ من نیست.سپانلو، قایقسواری در تهرانبیش از نیم قرن کار ادبی محمدعلی سپانلو، از اوان ج

«چشمهایش درشت بود. بیپایان، سیال، اندکی خیره، با درخششهای زمردین، مانند اقیانوس». و پس از داستان کوتاه رومن گاری بار دیگر در مؤخرۀ درخشان فیلم کائوس، شاهکار برادران تاویانی، پیداش شده بود. درحالیکه

دربارۀ مجموعهشعر آن حیوان، نوشتۀ مازیار نیستانیاگر در این بلبشو حالوحوصلۀ خواندن شعرهای فارسیِ ده بیست سال اخیر را، جز تکوتوک استثناهایی، ندارید و بناست دربارۀ مجموعهشعری که سال 96 چاپ شده و اتفاق

نگاهی به فیلم ده ساختۀ عباس کیارستمی «گفت تو آتش برافروز تا من چیزی نشانت دهم، چیزی دیدنی که قابل دیدن نیست اگر نخواهی ببینیاش، و قابل شنیدن نیست اگر نخواهی بشنوی صدای نفسهایش را». آخرین نقل قول ع

مروری بر کتاب عباس کیارستمی و فیلمـفلسفه عباس کیارستمی و فیلمـفلسفه، نوشتۀ متیو ابوت، بعد از مقدمۀ فشردهای که درعینحال طولانیترین بخش کتاب است بهسراغ آخرین فیلمهای کیارستمی (و به قول نویسنده

وقتش رسیده است که به گوشت کلمات برگردیم. بدیو در کتاب بنیاد کلیگرایی؛ پل قدیس و منطق حقیقت، در فصلی با عنوان «امید»، تأکید میکند که از نظر پل رسول مرجع امید نه رخدادی آتی که لعنتشدگان را از نجاتی

به یاد خاطرهای افتاده بود از باغهای لوکسامبورگ: همه خوش و خرم بودند جز سیمون وی که چیزی نمانده بود اشک از چشمهایش جاری شود. وقتی پرسیدند چرا، جواب داد: «در شانگهای تعدادی از کارگران اعتصاب کردهاند

میگفت تمام کتابهایی که با نخستین جملههایشان به یاد میآیند، محکوماند که خیلی زود در میدان جاذبۀ همان جملهها فراموش شوند. شوربختی عظیمی که از قضا بختیاریِ اینقسم کتابهاست؛ شروع شعبده است؛ حلاوت

کُنتان میاسو در کتاب عدد و سیرن از کدگذاری مرموز مالارمه در شعر «پرتاب تاس» پرده برمیدارد. از هفتصدوهفت کلمۀ شعر به زبان فرانسه میگوید و از صورت فلکی هفتستارهای که، در اواسط شعر، دمی در آسمانی طوف

پیش از آنکه نقاشیات را برایم بفرستی بارها دیده بودمش: در عکس کنار ساحلت، در پِروی داستان رومن گاری، در شعر مالارمه و در قاب جادوییِ فیلم در ستایش عشق. آنجا که سایۀ اِدگار، شخصیت اصلی فیلم، روی دریا

با همان سماجتِ کسی که بهدنبال یک یادگار یا شیئی ذیقیمت همهجای خانه، هر گوشه و کنار را زیرورو میکند و اطمینان دارد که در آن روز بدشگون، در خلال آن جستوجوی بیهوده، مطلوبش با سماجتی دوچندان ــ تقریب

دربارۀ کتاب تصویر مردم: گوستاو کوربه و انقلاب ۱۸۴۸، نوشتۀ تی. جی. کلارکتصویر مردم: گوستاو کوربه و انقلاب ۱۸۴۸ نخستین کتاب تی. جی. کلارک، تاریخنگار هنر و نویسندۀ مارکسیست انگلیسی، است که در سال ۱۹۷۳ م

معرفی کتاب شهرهای ناپیدا برای کسانی که با اضطراب خواندن «شهرهای ناپیدا» به ویرانههای تمدن بازگشتهاند، روشن است که نمیتوان از تجربهی خواندن این کتاب نوشت و دقیقتر، نمیتوانش خواند. هر تلاشی برای پیدا کردن شهرهای آن از ابتدا گم شدن در هزارتوی کتابی است که خوانندهاش میرود تا برای همیشه در میان

درباره شعرِ اسماعیل شاهرودی ۱ حدود ٦٠سال پس از مقدمهی نیما یوشیج بر اولین مجموعهشعرِ اسماعیل شاهرودی، «آخرین نبرد» بود که علی باباچاهی در کتاب «زیباتری از جنون» بخشی از تجربههای پُربار شعر او، از جمله جسارت زبانی، کنار نهادن ساخت مسلط و منظم، تقدسزدایی از اشکال مرسوم، تخریب شکلهای کلیشهشده و ب

«کتابهای امروز از جنس کاغذند. کتابهای دیروز از جنس پوست بودند. کتاب مقدس یگانه کتابی است که از جنس هوا است، طوفان نوحی است از مُرکّب و باد. کتابی است شگفت که در مسیر خود سرگردان است و در لابهلای صفحات خود گم گشته است، به سان باد که در دهلیزهای تودرتو و در گیسوان زنان و در چشمان کودکان راه گم کرد

درباره رمان کوچه ابرهای گمشده در بین داستانهای متعددی که بهطور مستقیم تحت تأثیر تاریخ معاصر ما و در بستر آن شکل گرفتهاند، کمتر روایتی است که سالهای انقلاب و جنگ و دهههای پس از آن را به شکلی متفاوت و از زاویهای ممنوع و بکر دیده باشد. کاری که کورش اسدی، نویسندهی رمان «کوچه ابرهای گمشده» به

همهی آنچه باید گفت همین وعده است که «یک روز همه را به تو خواهم گفت.» همین وعده که از پیش به آن وفا شده است. همین اشارهی گذرا و در عین حال مؤکد به آینده که آدم را از آینده بینیاز میکند. همین کلمهها که گفتهای «کلمه نداشتی برای گفتنشان»، که از فرط زبانبستگی به زبان تو آمدهاند.

برای نیلوفر کسی که منتظر است هنوز معنای انتظار را نمیداند. کافکا در قطعهی جادوییِ «آمدن مسیحا» مینویسد: «مسیحا روزی خواهد آمد که دیگر به او نیازی نیست، مسیحا یک روز پس از ورودش خواهد آمد، در واپسین روز نخواهد آمد، بلکه در واپسین واپسین روز.» او با نوشتن این قطعه، یکبار برای همیشه مسیح را از قید

دربارۀ مجموعهشعر «آبسپاریِ نورِ مغروق» سرودۀ میلاد کامیابیان «یکی با توقع امر ممکن بزرگی یافت و دیگری با توقع امر ابدی، اما آنکس که ناممکن را میخواست از همه بزرگتر شد. [...] بزرگ بهدلیل قدرتش که قدرت آن بیقدرتی است، بزرگ بهدلیل خِردش که رمز آن دیوانگی است، بزرگ بهدلیل امیدش که صورت آن جنون